• Czcionka:
  • Kontrast:
KUNKA Lech (1920-1978)

Układ 2

  • dzieło wizualne > obraz; dzieło wizualne > malarstwo
287
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • Grupa St-53 (Katowice
  • 1953-1956)
  • pola
  • kwadraty
  • tworzywo sztuczne
  • krążki
  • symetria
  • postawangarda
  • malarstwo konstruktywistyczne
  • malarstwo strukturalne

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/Sp/1044
  • AutorKUNKA Lech (1920-1978)
  • TytułUkład 2
  • Miejsce i czas powstania1971
  • Technikaemulsja
  • Materiałfarba emulsyjna; płyta pilśniowa
  • Wymiary

    cały obiekt: 133 mm (wysokość), 100 mm (szerokość)

  • Sygnatury / Napisy / Znaki

    napis; 1971. | UKŁAD 2. | WYMIAR. 135.100 | LECH.KUNKA | ŁÓDZ. | BUCZKA 34 | POLSKA; białą farbą w kole; KUNKA Lech (1920-1978)

    nalepka/naklejka; Dzieło eksponowane na VI Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego; nalepka papierowa z logo festiwalu; nieznany

    napis, sygnatura; L. Kunka. 71.; KUNKA Lech (1920-1978)

  • Sposób nabyciazakup
  • Odpowiedzialny działMuzeum Sztuki Współczesnej
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie.
Obraz w tonacji rdzawopomarańczowej podzielony siatką kwadratowych pól. W nich umieszczone rytmicznie różnej wielkości okrągłe, białe elementy.
Kompozycja pionowa. Rdzawopomarańczowa płaszczyzna, z siatką kwadratowych pól (12 poziomo, 15 pionowo) wyznaczoną przez cienką wypukłą linię. W środku każdego kwadratu, oprócz rzędów zewnętrznych przy krawędziach obrazu, umieszczono biały, okrągły element z tworzywa sztucznego. W części centralnej obrazu 32 kwadraty z krążkami większymi i dodatkowo wklęsłymi tworzą prostokątny obszar. Pozostałe krążki mają płaską powierzchnię. Przy dolnej krawędzi z lewej strony, pod czwartym kwadratem, dwa białe punkty obok siebie zaburzają asymetrycznym układem regularną strukturę całości.

„Układ 2” (1971) to praca Lecha Kunki z czasu, kiedy, jak sam mówił, jego malarstwo strukturalne (biologiczne) przeobraża się w malarstwo konstruktywistyczne (geometryczne), wywodzące się z fascynacji liczbą. Tworzył wówczas ascetyczne obrazy, zestawiając na monochromatycznym tle jednorodne, geometryczne formy, którymi zazwyczaj były niewielkie krążki ułożone według matematycznej logiki. Kunka był jednym z pierwszych i wyróżniających się studentów Władysława Strzemińskiego w założonej w 1945 Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdzie Strzemiński wykładał historię sztuki i zasady formy. W 1948 otrzymał stypendium rządu francuskiego, podczas którego w Académie Moderne uczył się malarstwa w pracowni Fernanda Légera. Obaj artyści wywarli ogromy wpływ na jego rozwój artystyczny. W latach czterdziestych istotną inspiracją był cykl „Powidoki” Strzemińskiego, następnie teorie konstruktywistyczna i unizmu, zakładające minimalizację środków wyrazu oraz łączenie sztuki z nauką. W latach pięćdziesiątych, po pobycie Kunki w Paryżu, jego obrazy figuratywne o silnym zabarwieniu emocjonalnym powstawały w wyraźnym nawiązaniu do rozwiązań malarskich Légera. Po kilku latach Kunka wyzwolił się z tego wpływu, zwracając się w stronę abstrakcji i ku badaniu struktur. Jego obrazy z lat sześćdziesiątych były rezultatem poszukiwań w zakresie relacji pomiędzy sztuką i nauką inspirowanych odkryciami dokonywanymi przy pomocy mikroskopu elektronowego. W kompozycjach Kunki coraz częściej powtarza się figura koła, jako jednego z najbardziej widocznych elementów tworzonych przez niego strukturalnych obrazów-reliefów. Kształty te, zazwyczaj nieregularne, organizował w rytmy i struktury przypominające biologiczne komórki w mikroskopowym powiększeniu. Do końca rywalizowała w nim skłonność do tworzenia form jednolitych i syntetycznych z zainteresowaniem strukturami o bogatej fakturze, intensywnym kolorze, będących swobodnym zestawieniem poszczególnych elementów.

Marlena Chybowska-Butler

magazyn