• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
Tarabuła Janusz ur. 1931

Pole Nr 68 a

  • obraz, malarstwo
925
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • Grupa Krakowska II (Kraków
  • 1957- )
  • plamy
  • pola
  • liczby
  • znaki
  • malarstwo abstrakcyjne
  • abstrakcja

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/Sp/983
  • Autor/WytwórcaTarabuła Janusz ur. 1931
  • TytułPole Nr 68 a
  • Miejsce powstaniaKraków (województwo małopolskie)
  • Czas powstania1950 - 1972
  • Technikatempera
  • Materiałtempera; płyta pilśniowa
  • Wymiary
    • cały obiekt:
    • 90 mm (wysokość)
    • 77 mm (szerokość)
  • Sygnatury / Napisy / Znaki
    • 1. Sygnatura:
    • naklejka papierowa z nieostrymi, zamazanymi, wyblakłymi napisami długopisem:
    • J.Tarabuła
    • ; nieznany
    • 2. Nalepka/naklejka:
    • BIURO WYSTAW ARTYSTYCZNYCH | w KRAKOWIE | Autor Janusz Tarabuła | Nazwisko właściciela | Adres właściciela KRAKÓW, ul. Długa 44/7 | Tytuł dzieła POLE | Nr porządkowy zgłoszenia 1 | Technika wykonania Tempera | Wymiary: wys. cm 82x76 szer. cm | Nr leg. Z.P.A.P..... Cena [0000?] zł
    • ; nieznany
  • Sposób nabyciazakup
  • Odpowiedzialny działMuzeum Sztuki Współczesnej
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Wyznaczone linią pole kwadratu z centrum zaznaczonym krzyżykiem wypełniają cztery nieregularne plamy czerni, otoczone rozpryskiem farby. Po zewnetrznej stronie plam znajduje się numeracja: 1, 2, 3, 4, zgodna z ruchem wskazówek zegara (1 po lewej stronie na górze). Na środku przy górnej krawędzi kwadratu napis POLE.

„Pole Nr 68” Janusza Tarabuły jest jednym z obrazów powstałych w wyniku inspiracji artysty astronomią. W latach siedemdziesiątych XX wieku Tarabuła tworzył prace poprzez rozpylanie farby na powierzchni obrazu. Sam autor proces ich powstawania określa „próbami ograniczenia przypadkowości”. Twórczość Janusza Tarabuły wyrasta przede wszystkim z bezpośredniego osobistego doświadczenia. Założenie niedopowiadania znaczeń dzieła poprzez przemyślane balansowanie pomiędzy ukrytym sensem w głębi abstrakcyjnego znaku, liczby, anektowanego przedmiotu czy jego fragmentu jest nieodłącznym elementem jego prac.

Janusz Tarabuła był jednym z założycieli Grupy Nowohuckiej, a od 1961 roku jest członkiem Grupy Krakowskiej. W latach 1974–1976 wykładał na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie, od 1982 roku prowadził pracownię malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie w 1996 roku otrzymał tytuł profesora. Uprawia przede wszystkim malarstwo sztalugowe, rysunek i grafikę, ma również w swoim dorobku realizacje monumentalne, działania environments oraz freski i mozaiki w przestrzeniach sakralnych.

Po studiach na krakowskiej ASP (1950–1956) Tarabuła odkrył malarstwo materii, które z entuzjazmem przyjął jako antidotum na koloryzm promowany przez akademickich profesorów. Włączył do swoich prac elementy niemalarskie, tj. piasek, drewno i metal. W kolejnej dekadzie, w jego twórczości dominowały surowe kompozycje w subtelnych tonacjach kolorystycznych. W 1970 roku Tarabuła wyjechał do Włoch, gdzie poznał sztukę konceptualną i arte povera. Pod wpływem tego doświadczenia, jego obrazy stały się jeszcze bardziej minimalistyczne. Eksperymentował z kolażem, tworzył grafiki, wykorzystując przedruki z kliszy fotograficznej i sitodruk. Lata osiemdziesiąte to okres poszerzenia palety barwnej i swoisty powrót figuracji. W latach dziewięćdziesiątych artysta dokonał syntezy swych osiągnięć artystycznych, tworząc kompozycje metaforyczne.

Marlena Chybowska-Butler

magazyn