• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
nieznany (rzemieślnik) - Słowianie

Paciorek dwusegmentowy

  • biżuteria, paciorek
Paciorek dwusegmentowy
438
94
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • wczesne średniowiecze
  • grody
  • szklarstwo
  • ozdoby > ozdoby kobiece
  • biżuteria

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/A/19614/17
  • Autor/Wytwórcanieznany (rzemieślnik)
  • NazwaPaciorek dwusegmentowy
  • Czas powstania701 - 1200
  • Technikaodciskanie, wyciąganie rurki szklanej
  • Wymiary
    • cały obiekt:
    • 1.2 cm (wysokość)
    • 0.7 cm (średnica)
  • Kolekcjaśredniowiecze
  • Miejsce zebrania w terenieKamień Pomorski (województwo zachodniopomorskie)
  • Sposób nabyciabadania terenowe
  • Odpowiedzialny działDział Archeologii
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Paciorek szklany dwusegmentowy, wykonany techniką wyciągania rurki szklanej i zdobiony złotą folią nałożoną na jej korpus i pokrytą drugą warstwą masy szklanej. Folia nie zachowała się w całości, na powierzchni paciorka widoczny jest również ubytek wierzchniej warstwy szkła. Segmenty o kulistym kształcie mają średnicę 0,7 cm, kanalik zaś jest cylindryczny umieszczony centrycznie.

Paciorek szklany zdobiony złotą folią, odkryty podczas badań wykopaliskowych w 1961 roku na terenie wczesnośredniowiecznego grodziska w Kamieniu Pomorskim, tak zwany dwusegmentowy, jest wykonany techniką wyciągania rurki szklanej, na którą nakładano złotą folię i następnie pokrywano drugą warstwą masy szklanej. W tej technice masa szklana była cięta na odcinki i kształtowana specjalnymi szczypcami. Wykonane w ten sposób paciorki mają bardzo charakterystyczny baniasty kształt. Powstałe z rurki szklanej cylindryczne paciorki często poddawano dalszej odróbce polegającej na obtapianiu lub piłowaniu nierówności.

Najpopularniejszą metodą wytwarzania paciorków szklanych we wczesnym średniowieczu była technika nawijania. Polegała ona na nawijaniu nici lub taśmy rozgrzanego szkła na gorący pręt. Bardzo często na powierzchni paciorków pozostawały ślady końcówek taśmy lub zlepiania. Innym sposobem wyrobu paciorków była tzw. technika kropli. Na rozgrzany pręt nabierano niewielką ilość masy szklanej, upuszczano ją na podkładkę, a następnie przebijano gorącym prętem. Na uformowane, ale jeszcze nie ostygłe paciorki nanoszono zdobienia, na przykład w postaci grudek szkła nici szklanej, pojedynczej lub zwielokrotnionej, formowanej w fale, zygzaki lub prostej.

Ewa Górkiewicz-Bucka

magazyn