• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
nieznany (rzemieślnik)

Kabłączek skroniowy

  • biżuteria, kabłączek skroniowy
Kabłączek skroniowy
459
103
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • wczesne średniowiecze
  • złotnictwo
  • ozdoby

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/A/22228/1
  • Autor/Wytwórcanieznany (rzemieślnik)
  • NazwaKabłączek skroniowy
  • Czas powstania1055 - 1100
  • Technikagięcie, rycie, wyklepanie
  • Materiałsrebro
  • Wymiary
    • cały obiekt:
    • 2.1 cm (wysokość)
    • 1.7 cm (szerokość)
    • 1.7 cm (średnica)
  • Kolekcjaśredniowiecze
  • Miejsce zebrania w terenieMosina (województwo zachodniopomorskie, powiat szczecinecki)
  • Odpowiedzialny działDział Archeologii
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Kabłączek skroniowy wykonany z drutu srebrnego o okrągłym przekroju i średnicy 0,3 cm. Kabłączek ma postać otwartego pierścienia o jednym końcu prosto uciętym, a drugim rozklepanym i uformowanym w esowate uszko, które zostało odgięte od obręczy. Uszko jest rozklepane do szerokości 0,4 cm i widoczne są na nim prążki. Powierzchnia ozdoby jest gładka z niewielką skazą na drucie.

Kabłączek skroniowy, odkryty w 1887 roku na pastwisku koło Mosiny, pow. szczecinecki, w skarbie srebrnych monet i ozdób umieszczonych w glinianym naczyniu, na który składały się oprócz kabłączków różne monety europejskie i fragmenty srebrnego drutu. Skarb datowany jest na okres po 1055 roku.

Jeden z kabłączków skroniowych ze skarbu w Mosinie został wykonany z drutu srebrnego o okrągłym przekroju. Ma postać otwartego pierścienia z jednym końcem uciętym prosto, a drugim rozklepanym i uformowanym w esowate, zdobione karbami uszko. W przypadku ozdób tego typu – uformowanych z drutów – zdobienie należy do rzadkości. Częściej dekorowane były okazy wykonywane z blaszek.

Kabłączki skroniowe należą do najbardziej charakterystycznych ozdób słowiańskich kobiet we wczesnym średniowieczu. Odkrywane są w pochówkach, w obrębie osad i w skarbach. Z ułożenia kabłączków w pochówkach wynika, że noszone były na wysokości skroni, pojedynczo lub w grupach, symetrycznie lub asymetrycznie, po obu stronach głowy lub tylko po jednej. Mocowane były na opaskach, tzw. czółkach, skórzanych lub tekstylnych, niekiedy usztywnianych korą, rzadziej do czepców lub chust. Przewlekano je przez nacięcia jeden za drugim, niekiedy po kilka sztuk w jednym otworze, często od największego do najmniejszego, uszkami w kierunku twarzy.

Ewa Górkiewicz-Bucka

magazyn