• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
nieznany (rzemieślnik)

Pierścionek srebrny

  • biżuteria, pierścionek
Pierścionek srebrny
434
87
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • wczesne średniowiecze
  • ozdoby

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/A/12322/1
  • Autor/Wytwórcanieznany (rzemieślnik)
  • NazwaPierścionek srebrny
  • Czas powstania601 - 1300
  • Technikakucie, lutowanie, odciskanie
  • Materiałsrebro
  • Wymiary
    • cały obiekt:
    • 2.2 cm (wysokość)
    • 2.2 cm (szerokość)
  • Kolekcjaśredniowiecze
  • Miejsce zebrania w terenieBrzesko (województwo zachodniopomorskie)
  • Sposób nabyciapozyskanie własne
  • Odpowiedzialny działDział Archeologii
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Pierścionek ze srebrnej blachy szerokiej na 0,3 cm w przekroju płaskowypukłej, ze zgrubieniem w miejscu łączenia. Pośrodku taśma jest rozklepana w dwa kwadraty ułożone prosto i trzeci pomiędzy nimi odwrócony o 45 stopni, tak że przypomina romb. W każdym z kwadratów znajduje się wytłoczony ornament w postaci czterech mniejszych wypukłych kwadratów połączonych ze sobą na środku. Kształt pierścionka jest nieregularny.

Pierścionek odkryty w miejscowości Brzesko, w powiecie pyrzyckim.

Pierścionek wykonano z płaskowypukłej srebrnej blaszki o zmiennej szerokości. W miejscu łączenia końcówek obrączki widoczne jest wyraźne zgrubienie. W części środkowej blaszka jest rozklepana i uformowana w trzy czworoboki, na każdym z nich znajduje się ornament w postaci mniejszych, wypukłych, połączonych ze sobą kwadratów.

Wczesnośredniowieczne pierścionki stanowiły ozdobę dłoni kobiecych, męskich i dziecięcych. Wykonywano je w różny sposób, z rozmaitych surowców. Do najprostszych należą ozdoby z drutów, owalnych lub okrągłych w przekroju, tzw. otwarte, z końcówkami niepołączonymi, uciętymi prosto lub ukośnie oraz tzw. obrączki – pierścionki tworzące zamknięty okrąg. Jedyną formą zdobienia takich pierścionków były niekiedy karby imitujące skręt drucika. Znane są także okazy wczesnośredniowieczne wykonane z kilku (przynajmniej dwóch) drucików, w różny sposób skręcanych i splatanych.

Pierścionki wykonane z taśm metalowych stanowią najliczniejszą grupę wczesnośredniowiecznych ozdób dłoni. Najczęściej mają formę otwartą o prosto uciętych lub zwężonych końcach. Większość z nich była zdobiona ornamentem rytym. Pierścionki z drutu lub wąskiej taśmy były niekiedy poszerzane w części środkowej w owalną, okrągłą lub wieloboczną tarczkę, na której znajdowało się zdobienie, najczęściej w postaci skrzyżowanych prosto lub pod skosem linii i różnych wątków geometrycznych wykonanych techniką rycia. Znane są też okazy o bardziej wyszukanej ornamentyce, niekiedy obejmującej całą obrączkę.

Ewa Górkiewicz-Bucka

magazyn