• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
Fajó, János (1937-2018)

Wstęga V (I)

  • malarstwo, obraz
Wstęga V (I)
746
0
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • abstrakcja geometryczna (styl)
  • konstruktywizm
  • minimal art
  • neoawangarda > neoawangarda węgierska
  • Pesti Műhely (Budapeszt
  • 1971–1988)
  • wstęgi
  • złudzenie optyczne
  • kolory

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/SWO/36
  • Autor/WytwórcaFajó, János (1937-2018)
  • TytułWstęga V (I) | Szalag - V (I) (węgierski)
  • Miejsce powstaniaBudapeszt (Węgry)
  • Czas powstania1969
  • Technikatempera, techniki malarskie
  • Materiałpapier; tempera
  • Wymiary
      • cały obiekt:
      • 51 mm (wysokość)
      • 50 mm (szerokość)
  • Sygnatury / Napisy / Znaki
    • 1. Napis:
    • ołówkiem tytuł :
    • Szalag - V (I)/1969.9.
    • ; Fajó, János (1937-2018)
    • 2. Sygnatura:
    • ołówkiem:
    • fajó f.
    • ; Fajó, János (1937-2018)
  • Sposób nabyciazakup
  • Odpowiedzialny działMuzeum Sztuki Współczesnej
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Kompozycja należąca do serii czterech prac o wspólnym motywie trzech scalonych wstęg. Pasma żółej, granatowej i niebieskiej linii falujące wokół wspólnego środka w tonacji jaśniejszej niż ostatnia wstęga, otoczone sinoniebieskim kołem. Cztery rogi pracy również w kolorze niebieskim.

„Wstęga IV” (1969) Jánosa Fajó, jednego z najważniejszych współczesnych artystów węgierskich, to jedna z czterech prac z tej serii w kolekcji Muzeum Narodowego w Szczecinie. Fundamentalne elementy jego prac to podstawowe formy (koło, trójkąt, kwadrat) i kolory (żółty, niebieski, czerwony), a konsekwentnie stosowana metoda tworzenia to upraszczanie – redukcja kształtów obserwowanych w naturze do form geometrycznych i ich zmiennych. Jednocześnie Fajó operował wyjątkowo bogatą paletą barw. Typowe dla jego dzieł są kształty opływowe, ale też duże, regularne powierzchnie czystego koloru. Eksperymentował z formą, kolorem, płaszczyzną i przestrzenią, sprawdzał jak wpływają na siebie wzajemnie i na percepcję widza. W jego realizacjach znajdują się symetria, asymetria, wariacje ruchu, rytmu i dynamizmu. „Wstęgi” precyzyjne namalowane w żywych, wibrujących kolorach nawiązują do sztuki optycznej i nowej geometrii.

Początki twórczości Fajó przypadły na lata sześćdziesiąte XX wieku, czasy dynamicznego rozwoju tendencji neoawangardowych, w tym rozwoju kolejnej fali węgierskiego konstruktywizmu, który kształtował się w perspektywie wpływów sztuki światowej, sztuki hard edge, minimal art oraz malarstwa color-field. Tak jak i inni współcześni mu artyści, którzy odrzucili realizm socjalistyczny, Fajó odwoływał się w swojej praktyce do twórców z kręgu abstrakcji modernistycznej (Lajos Kassák, Victor Vassarely, Max Bill). Angażował się w powstawanie i funkcjonowanie niezależnych grup i miejsc sztuki – najważniejsze z nich to Warsztat Budapeszteński i Galeria Józsefváros. Zajmował się działalnością wydawniczą, wystawienniczą i edukacyjną. Prowadził artystyczne szkoły letnie (Lucky Free School), wykładał w Węgierskiej Akademii Sztuk Użytkowych. Fajó wyznawał wolność artysty i potrzebę demokratyzacji sztuki. Tak jak jego mistrz Kassák wierzył, że sztuka tworzona dla „kolektywnej jednostki” jest drogą do osiągnięcia równowagi i harmonii rzeczywistości społecznej.

Marlena Chybowska-Butler

magazyn