• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
Kramer Zacharias

Puzderko

  • pojemnik
Puzderko
844
152
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • rzemiosło
  • rzemiosło artystyczne
  • rzemieślnictwo szczecińskie
  • złotnictwo
  • Zacharias Kramer

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/H/637
  • Autor/WytwórcaKramer Zacharias
  • NazwaPuzderko
  • Miejsce powstaniaSzczecin (Europa; Polska; województwo zachodniopomorskie)
  • Czas powstania1701 - 1750
  • Technikazłocenie, kucie, polerowanie
  • Materiałpozłacane; pr. 12; srebro
  • Wymiary
  • Sygnatury / Napisy / Znaki
    • 1. Napis:
    • po bokach napis: Z. KRAMER:
    • Z.KRAMER
    • ; Kramer Zacharias
    • 2. Napis:
    • po bokach liczba 12:
    • 12 
    • ; Kramer Zacharias
    • 3. Punca:
    • w owalu głowa gryfa (punca miejska):
    • 12
    • ; Kramer Zacharias
    • 4. Napis:
    • Na spodzie wężyk probierczy oraz znaki złotnicze oznaczające próbę srebra 12:
    • ; Kramer Zacharias
  • Sposób nabyciazakup
  • Odpowiedzialny działMuzeum Historii Szczecina
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Puzderko na niskim, profilowanym cokoliku. Korpus ośmioboczny, na rzucie prostokąta ze ściętymi narożami. Pokrywa na zawiasie, z dwoma uskokami, lekko wybrzuszona z wielokrotnie profilowanym brzegiem, z przodu w centralnej części wysunięty wydłużony płaski uchwyt w formie listwy o zaoblonych narożach, trójkątnym wykroju i z delikatnym profilowaniem. Powierzchnia puzderka na zewnątrz i we wnętrzu złocona, poza częścią spodnią.

Puzderko zostało wykonane przez gdańskiego rzemieślnika Zachariasa Kramera, od 1711 roku widniejącego w szczecińskich księgach miejskich. Historia złotnictwa jako części rzemiosła artystycznego zajmującego się wytwarzaniem wyrobów ze złota, platyny, srebra, stopów metali i kamieni szlachetnych, sięga odległych czasów. Wysoki poziom osiągnęło zwłaszcza w starożytnej Grecji, Rzymie oraz Bizancjum. Złotnictwo obejmowało wówczas przede wszystkim wyrób insygniów władców (korony, diademy), przedmiotów ozdobnych (szkatułki, figurki, puzderka, zastawy stołowe), a także różnego rodzaju klejnotów (naszyjniki, klamry, pierścienie, kolczyki). W średniowieczu rozwijało się początkowo w klasztorach oraz na dworach panujących. W XIII stuleciu w Europie Zachodniej działalność złotników została ujęta w ramy organizacji cechowych. Wówczas też wprowadzono obowiązek oznaczania wyrobów merkiem danego mistrza lub warsztatu. W okresie nowożytnym najważniejszymi ośrodkami złotnictwa były Wenecja, Rzym, Augsburg, Paryż oraz Norymberga. Szczególny rozkwit tej gałęzi rzemiosła artystycznego nastąpił wraz z przemianami technologicznymi na przełomie XIX/XX stulecia.

Anna Lew-Machniak