• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
Autor nieznany

Waza

  • naczynie do serwowania potraw, naczynie
Waza
271
61
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • ceramika
  • nauczyciele
  • oświata
  • Janina Szczerska
  • pionierzy Szczecina

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/H/266
  • Autor/WytwórcaAutor nieznany
  • NazwaWaza
  • Miejsce powstaniaNiemcy (Europa)
  • Czas powstania1891 - 1910
  • Technikawyrób manufakturowy
  • Materiałceramika; mosiądz
  • Wymiary
    • z uchwytami:
    • 52 cm (wysokość)
    • 22 cm (szerokość)
    • podstawa:
    • (wysokość)
    • 16.5 cm (szerokość)
    • cały obiekt:
    • (wysokość)
    • (szerokość)
  • Sposób nabyciadarowizna > zapis testamentowy
  • Odpowiedzialny działMuzeum Historii Szczecina
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Waza w kształcie smukłej amfory. Brzusiec ceramiczny, rozszerzający się ku górze, w kolorze kremowym, malowany podszkliwnie (z uzupełnieniami naszkliwnymi) we wzory kwiatowe - bukiety barwnych kwiatów w typie aster w kolorach fioletowo-czerwonym, liliowym, żółtym i białym, z gałązkami i listkami oraz drobnymi kwiatkami przypominającymi bratki o barwie fioletowo-czerwonej i liliowej. Górna część wazy wraz z uchwytami oraz stopą i część podstawy wykonane jako odlewy z mosiądzu. Mosiężna szyja wąska z otokiem perełkowym w środku ozdobiona jest pionowym, rozszerzającym się ku dołowi i ku górze rytmicznym podziałem z ornamentem geometryczno-roślinnym. Na pogrubionym skraju szyi umieszczona jest płytka miseczka w formie kwiatu o wąskich płatkach, stanowiąca wylewkę wazonu. Poniżej dolnej części szyi oprawa wierzchołka brzuśca składająca się z otoku o sercowym wycięciu zwieńczonym profilowaną palmetką oraz dwóch wydłużonych, sięgających 1/3 wysokości brzuśca, pionowych wsporników uchwytów. Te ostatnie składają się z 2 części: zewnętrzna wychodząca ze wsporników opartych na brzuścu, wyniesiona jest po niewielkim skosie do połowy wysokości szyi i na końcu wywinięta do wnętrza wolutowo, a druga - krótsza, skierowana ku dołowi łączy łagodnym łukiem wolutę z górną częścią oprawy brzuśca, kończąc się wywiniętymi na zewnątrz listkami. Uchwyty żłobkowane, zdobione motywem liści. Wazon wsparty jest na mosiężnej podstawie, składającej się z wieńca oplecionego wstęgą, na którym spoczywa zwężająca się ku górze stopa o brzegach ozdobionych perełkowaniem i pierścieniem, wspierającym koszyczek, ujmujący dolną część ceramicznego brzuśca, w formie kwiatu o ostro zakończonych, wąskich płatkach. Całość spoczywa na podstawie z kwadratowej płytki czerwonego marmuru ze ściętymi narożnikami, ujętymi mosiężnymi wspornikami ramy wspierającej płytę od dołu i opartej w narożach na czterech lwich łapach.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej na Pomorze Zachodnie zaczęła przybywać ludność polska, która dobrowolnie lub z przymusu rozpoczynała tutaj nowe życie. Stopniowo organizowano polską administrację, rozpoczął się również proces organizacji polskiego szkolnictwa. Powodzenie misji edukacyjnej nie byłoby jednak możliwe, gdyby nie zaangażowanie nauczycieli, przybywających na ziemie pomorskie z różnych zakątków Polski. Wśród nich znajdowała się Janina Szczerska (ur. 22 października 1897 roku w Stryju, zm. 10 lipca 1981 roku w Szczecinie), więźniarka obozu w Ravensbrück, która przed wojną przez dziesięć lat pełniła funkcję dyrektora Państwowego Gimnazjum Żeńskiego w Siedlcach. Tuż po swoim przybyciu do Szczecina, w maju 1945 roku, na prośbę ówczesnego kuratora Okręgu Szkolnego Zachodniopomorskiego Stanisława Helsztyńskiego podjęła się zadania utworzenia pierwszej w mieście szkoły gimnazjalnej i ogólnokształcącej. Dzięki jej determinacji i ogromnemu zaangażowaniu 2 września 1945 roku odbyło się uroczyste otwarcie I Gimnazjum i Liceum. Szczerska zamieszkała ona na II piętrze kamienicy przy ówczesnej ulicy Barnima 66 (obecnie Aleja Piastów), przejmując jednocześnie po poprzednich właścicielach meble z przełomu XIX/XX stulecia, a także naczynia, w tym m.in. zachowaną w dość dobrym stanie klasycystyczną wazę w formie amfory. W 1976 roku Szczerska podjęła decyzję, aby po jej śmierci obiekt meble i przedmioty osobiste trafiły do zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie.

Anna Lew-Machniak

magazyn