• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
Autor nieznany - kultura wielbarska

Zapinka

  • zapinka
Zapinka
648
73
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • kultura wielbarska
  • zapinka
  • wyposażenie

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/A/17502/9
  • Autor/WytwórcaAutor nieznany - kultura wielbarska
  • NazwaZapinka
  • Czas powstaniapóźny okres wpływów rzymskich
  • Technikaodlewanie
  • Materiałbrąz
  • Wymiary
      • cały obiekt:
      • 2.8 cm (szerokość)
  • Sygnatury / Napisy / Znaki
    • 1. Napis:
    • wykonano tuszem:
    • R4/1971A/17502
    • ; nieznany
  • Kolekcjaokres przedrzymski, rzymski i wędrówek ludów
  • Miejsce zebrania w terenieŁobez (województwo zachodniopomorskie)
  • Sposób nabyciabadania wykopaliskowe
  • Odpowiedzialny działDział Archeologii
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Zapinka z brązu wchodziła w skład bardzo bogatego wyposażenia grobu popielnicowego odkrytego przypadkowo w 1971 r. w pobliżu dworca kolejowego w Łobzie, woj. zachodniopomorskie.
Przedstawiony zabytek posiada długość 2,8 cm i sprężynkę o szerokości 3,1 cm. Reprezentuje rodzinę zapinek z charakterystycznym „grzebykiem” na główce, ponad sprężynką. Zespół grobowy zawierał również cztery zapinki, dwie szpile (brązową i kościaną), brązowe złączę ogniwkowe z dwoma nitami, okucie pasa z brązu, okucie końca pasa z brązu, dwie brązowe końcówki pasa, fragment brązowej klamerki esowatej, fragment rogowego grzebienia, zawieszki z brązu, dwa paciorki (pierwszy z łupku, drugi ze szkła), owalną żelazną sprzączkę, fragmenty klucza z brązu, elementy drewnianej szkatułki: żelazne i brązowe taśmowate okucia oraz żelazne okucie zamka, wazę i misę. Kulturowo grób łączyć należy z kulturą wielbarską i datować na okres między II a III w. n.e. Ta zajmująca znaczną powierzchnię jednostka kulturowa charakteryzowała się dużym zróżnicowaniem, co widoczne jest m.in. w obrządku pogrzebowym. Co ciekawe, nie zawsze miała na to wpływ odległość, bowiem znane są przypadki sąsiadujących ze sobą cmentarzysk, które różnią się od siebie w sposobie chowania zmarłych, natomiast niektóre nekropolie, położone daleko od siebie, wykazują wiele cech wspólnych. Na ogół na rozległych cmentarzyskach rejestrowane są duże liczby zarówno pochówków szkieletowych (niekiedy w trumnach z wydrążonych pni drzew) jak i ciałopalnych w formie grobów płaskich, ale również kurhanów. Czasem spotykane są różne konstrukcje nagrobne jak kręgi kamienne, bruki, stele. Do rzadszych zjawisk należą groby niezawierające kości, tzw. symboliczne (stanowisko Kowalewko w Wielkopolsce) oraz pochówki w drewnianych dłubankach, tzw. łodziowe (Weklice).

Monika Witek

wystawa

Muzeum Narodowe w Szczecinie – Muzeum Tradycji Regionalnych, ul. Staromłyńska 27, Szczecin