• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
- kultura Ertebølle; kultura Kongemose; kultura Maglemose

Przekłuwacz; ostrze kościane

  • przekłuwacz
Przekłuwacz; ostrze kościane
128
49
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • jeleniowate
  • Pommersches Landesmuseum in Stettin (1927-1945) - kolekcja
  • Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde (1824-1945) - kolekcja
  • społeczności zbieracko-łowieckie
  • obróbka skór
  • protoneolit
  • mezolit

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/A/6013
  • Autor/Wytwórcakultura Ertebølle; kultura Kongemose; kultura Maglemose
  • NazwaPrzekłuwacz; ostrze kościane
  • Czas powstania-9600 - -4100
  • Technikagładzenie, struganie, skrobanie, cięcie
  • Materiałkość jeleniowatego
  • Wymiary

    cały obiekt: 14 cm (wysokość), 1.3 cm (szerokość)

  • Sygnatury / Napisy / Znaki

    napis; 225/w; numer inwentarza zabytków wydzielonych; Muzeum Narodowe w Szczecinie (1945 - )

    napis; Gnewin 2406; miejsce odkrycia, dawny numer inwentarza; Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde (1824-1945)

    napis; GNE-WIN 2406b; miejsce odkrycia, dawny numer inwentarza; Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde (1824-1945)

  • Kolekcjaepoka kamienia
  • Miejsce zebrania w terenieGniewino (województwo pomorskie)
  • Sposób nabyciapozyskanie własne
  • Odpowiedzialny działDział Archeologii
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie
Przekłuwacz wykonany z fragmentu trzonu kości długiej o asymetrycznym przekroju z częściowo zachowanymi naturalnymi powierzchniami, zewnętrzną oraz jamy szpikowej. Podstawa przekłuwacza jest złamana. Używany był do obróbki materiałów organicznych (np. skór). Na wierzchołku widoczne liczne ślady pracy (dookolne linie). Na skutek długotrwałego przebywania w torfowisku zabytek zmienił barwę na ciemnobrązową.

Ostrze z kości długiej zwierzęcia jeleniowatego znaleziono przypadkowo w trakcie eksploatacji złoża margla przed listopadem 1889 roku w pobliżu Gniewina, pow. wejherowski. Odkryto wówczas w sumie cztery przedmioty, ale dwa z nich zaginęły. W 1899 roku zostały przekazane szczecińskiemu Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde przez pastora Trappa z Gniewina. Ostrze zostało wykonane z kości długiej nieokreślonego gatunku zwierzęcia z rodziny jeleniowatych. W przekroju jest asymetryczne, zgodnie z naturalną krzywizną kości. Z jednej strony wierzchołek jest starannie zestrugany i wyświecony, zaś na wierzchołku widoczny jest tzw. impakt, czyli złamanie będące skutkiem uderzenia w twardą powierzchnię. Sam wierzchołek nosi ślady kilkukrotnych napraw, z których ostatnia miała na celu usunięcie pozostałości impaktu. Wszystkie te obserwacje sugerują, że ostrze używane było przez długi czas i pierwotnie było znacznie większe. Wydaje się, że jest to narzędzie wykonane doraźnie, bez konkretnego planu. Ostrza kościane były powszechnie wytwarzane przez ludność reprezentującą kultury mezolityczne. Służyły jako groty strzał, oszczepów, włóczni oraz harpunów. Z uwagi na warunki klimatyczne dobrze zachowują się w torfowiskach północnoeuropejskich. Wiele z odkryto przypadkowo w XIX wieku w trakcie przemysłowej eksploatacji złóż torfu.

Michał Adamczyk

magazyn