• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
kultura łużycka

Miecz ze sztabą do rękojeści

  • miecz
Miecz ze sztabą do rękojeści
725
140
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • uzbrojenie
  • skarby
  • znaleziska przypadkowe
  • badania archeologiczne
  • badania powierzchniowe
  • wykrywacze metali

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/A/22249
  • Autor/Wytwórcakultura łużycka
  • NazwaMiecz ze sztabą do rękojeści
  • Miejsce powstaniaPomorze Zachodnie, kraina historyczna (Europa)
  • Czas powstaniaokoło -900 - -750
  • Technikaodlewanie
  • Materiałbrąz
  • Wymiary
      • cały obiekt:
      • 74 cm (wysokość)
      • 6 cm (szerokość)
      • 672 g (masa)
  • Kolekcjaepoka brązu i wczesna epoka żelaza
  • Miejsce zebrania w terenieKozy (województwo zachodniopomorskie)
  • Sposób nabyciaprzekaz
  • Odpowiedzialny działDział Archeologii
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Zachowany w całości miecz obosieczny o smukłej głowni z widocznymi podwójnymi struzinami na powierzchni. Sztaba do rękojeści ma oryginalną formę, poszerzoną pośrodku i zwieńczoną wachlarzowatym zakończeniem. Dodatkowo na całej jej długości przebiega charakterystyczna, rombowata szczelina. Pókolista podstawa sztaby zaopatrzona jest w 2 otwory na nity. Obydwie powierzchnie miecza są lekko porowate i pokryte zieloną patyną.

Miecz jest zachowany w bardzo dobrym stanie. Drobne ubytki – szczerby widoczne są tylko punktowo na krawędziach ostrza. Powierzchnię pokrywa zielona, tzw. szlachetna patyna ochronna. Jest to broń obosieczna o smukłej głowni i ciekawie ukształtowanej sztabie, na którą nasadzona była pierwotnie właściwa rękojeść, zapewne wykonana z brązu. Zabytek wraz z dwoma innymi mieczami został znaleziony przypadkowo w 2012 roku przez leśniczego z Dobrzan. Z relacji znalazcy wynika, że wszystkie leżały blisko siebie. Jeszcze w tym samym roku archeolodzy podjęli badania w miejscu odkrycia i przy pomocy wykrywaczy metali znaleźli kilka drobnych przedmiotów (trzy długie i trzy krótkie nity oraz ułamek wąskiego okucia jelca). Co ważne, nie zaobserwowano jakichkolwiek śladów pochówku, dlatego znalezisko uznano za skarb. Odkryty w Kozach depozyt złożony z dwóch mieczy ze sztabą i jednego z kolcem do rękojeści, datowany jest na późny odcinek epoki brązu (ok. 900–750 BC), będący okresem najliczniejszego występowania mieczy brązowych. Zasięg terytorialny okazów ze sztabą do rękojeści w Polsce ograniczony jest do Pomorza Zachodniego i Środkowego. Znanych jest stąd osiem tego typu mieczy, które rozwinęły się z form starszych, pod wpływem impulsów kulturowych idących z północno-zachodniej części Europy.

Dorota Kozłowska

magazyn