• Czcionka:
  • Kontrast:
poprzedni obiekt
następny obiekt
Autor nieznany

Dzwonek Heleny Kurcyusz

  • akcesoria, dzwon, suwenir, wyposażenie domu
Dzwonek Heleny Kurcyusz
433
69
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • wyposażenie > wyposażenie wnętrz
  • studenci
  • Kurcyusz, Helena (1914-1999) - kolekcja
  • domy > domy otwarte
  • garncarstwo
  • pionierzy Szczecina

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/H-Sp/91/19
  • Autor/WytwórcaAutor nieznany
  • NazwaDzwonek Heleny Kurcyusz
  • Miejsce powstaniaPolska (Europa)
  • Czas powstania1951 - 1999
  • Technikalepienie ręczne
  • Materiałceramika
  • Wymiary
      • cały obiekt:
      • 5.5 cm (wysokość)
      • 5.2 cm (średnica)
  • Sposób nabyciaakt darowizny
  • Odpowiedzialny działMuzeum Historii Szczecina
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie

Gliniany dzwonek kloszowy, bez wyraźnie wyodrębnionego płaszcza i wieńca. Szeroka korona w dwóch przeciwległych miejscach nachodzi na brzegi hełmu i górnej krawędzi. Serce dzwonka, w kształcie gruszkowate, zostało zawieszone na wewnętrznej zawieszce przy pomocy sznurka. Zdobiony przy krawędzi górnej prostym, dookolnym ornamentem z rytych naprzemiennie pionowych kresek i punktów.

Jedną z najbardziej zasłużonych osób w powojennej historii Szczecina była Helena Kurcyusz (1914-1999), architektka i urbanistka, która jako współorganizatorka służby budowlanej brała udział w tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego szeregu miast dawnego województwa szczecińskiego. Będąc inicjatorką wielu działań i wydarzeń artystycznych integrujących nielicznych w powojennych latach ludzi kultury, aktywnie uczestniczyła zwłaszcza w organizacji i pracach Klubu „13 Muz”, skupiającego środowisko literacko-artystyczne powojennego Szczecina.

Jej dom przy ulicy Stanisława Wyspiańskiego 7 szybko stał się nieoficjalnym salonem kulturalnym, w którym często gościła ówczesna elita miasta. Odbywały się tam różnego rodzaju spotkania towarzyskie, odczyty, wieczory poetyckie, a nawet kameralne wernisaże. Jako, że willa była duża, pokoje były wynajmowane – najczęściej studentom architektury.

Młodzi lokatorzy częstokroć byli wzywani przez Kurcyuszową do znajdującego się na parterze domu aparatu telefonicznego za pomocą niewielkiego, glinianego dzwonka. Obiekt ten wraz z innymi pamiątkami został przekazany do zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie po jej śmierci w 1999 r.

Anna Lew-Machniak

wystawa

Muzeum Narodowe w Szczecinie – Muzeum Historii Szczecina, ul. Księcia Mściwoja II 8, Szczecin