• Czcionka:
  • Kontrast:

Naszyjnik brązowy

nieznany (rzemieślnik)
nieznany (rzemieślnik)

Naszyjnik brązowy

  • biżuteria; naszyjnik
MNS/A/22217
296
86
Oceń obiekt:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • złotnictwo
  • ozdoba
  • wczesne średniowiecze

Dane podstawowe

  • Numer inwentarzowyMNS/A/22217
  • Autornieznany (rzemieślnik)
  • Miejsce i czas powstania901 - 1100
  • Technikagięcie, wyklepanie, kucie
  • MateriałBrąz
  • Wymiary

    cały obiekt: 12.2 cm (wysokość); 12.7 cm (szerokość); 12.7 cm (średnica),

  • Kolekcjaśredniowiecze
  • Miejsce zebrania w terenieZłocieniec (Europa; Polska; województwo zachodniopomorskie; powiat drawski; gmina Złocieniec)
  • Sposób nabyciaPrzekaz
  • Odpowiedzialny działMuzeum Tradycji Regionalnych > Dział Archeologii
  • WłaścicielMuzeum Narodowe w Szczecinie
Naszyjnik brązowy taśmowaty z końcami uformowanymi w kształt wierzbowego liścia.
Naszyjnik brązowy wykonany z taśmy o nierównej szerokości. Końce obręczy rozklepane są w płytki o kształcie wierzbowego liścia, jedna z nich zakończona jest haczykiem natomiast druga C-kształtnym uszkiem. Brzegi taśmy są nierówne, szczególnie w części rozklepanej, a miejscami jej brzegi są wywinięte do zewnątrz, powierzchnia w większości pokryta jest patyną.

Naszyjnik brązowy odkryty na terenie żwirowni w Złocieńcu, pow. drawski na początku lat dziewięćdziesiątych XIX wieku w pochówku szkieletowym datowanym na X–XI wiek. Naszyjnik został wykonany z taśmy brązowej o zmiennej szerokości. Końcówki są uformowane w płytki w kształcie wierzbowego liścia, jedna jest zakończona haczykiem, druga uszkiem. Ozdoby zachodniosłowiańskie pełniły przede wszystkim funkcje estetyczne. Były wyznacznikiem pozycji społecznej użytkownika, manifestacją jego zamożności, a w przypadku niektórych ozdób także przywiązania do określonych idei czy religii, jak zawieszki krzyżykowate czy miniaturowe młoteczki, atrybut skandynawskiego boga Thora. W przypadku kobiet najwięcej uwagi poświęcano upiększaniu głowy i szyi, a następnie dłoni. Mężczyźni natomiast z rzadka nosili łańcuchy lub naszyjniki, które świadczyły o ich statusie oraz pierścionki. Ozdobami szyi we wczesnym średniowieczu były najczęściej kolie złożone z paciorków szklanych, metalowych, bursztynowych oraz z kamieni półszlachetnych, komponowanych z różnymi zawieszkami, w tym lunulami, wisiorkami dzwoneczkowatymi i katorgami. Z badań archeologicznych znane są też paciorki uformowane z gliny i przewiercone na wylot zęby drapieżników, noszone jako amulety. Szyje ozdabiano też naszyjnikami wykonanymi ze skręconych lub splatanych w różny sposób drutów. Najprostsze wykonywane były z pojedynczych lub podwójnych, skręconych wokół siebie drutów. Tego typu naszyjniki mają największy zasięg terytorialny. Rzadsze są okazy formowane z większej liczby drutów, z luźniejszym splotem.

Ewa Górkiewicz-Bucka

magazyn